ప్రాణహిత

- కోసూరి

మనిషి మనిషికొక
మాధ్యమం అవసరం
ప్రపంచమ్మొత్తం వూరవుతున్న
అనివార్యమైన సందర్భంలో
మనిషికీ మనసుకీ మధ్య
మజిలీలు ఏర్పడుతున్న
కొత్త తరహా ప్రకృతిలో
మనిషి,మనిషికీ ఒక
మాధ్యమం అవసరం
మాటలు రూపాయిలుగా
మారకమవుతున్నపుడు
అక్షర రూపానికి
ఆమడ దూరంలో నిలుస్తున్నాడు

పుస్తకం చదివేవాడిపుడు
పురుగు కూడా కాదు
మునివేళ్ళతో ప్రపంచాన్ని
ముందుకూ వెనుకకూ జరుపగల యంత్రం
మనిషి మనిషికీ మధ్య ఒక
మాధ్యమం అవసరం
అది మనుషుల మధ్య
అదృశ్య వంతెనను నిర్మిస్తుంది
భావాలు పూలరధాలుగానో
నిట్టూర్పు వెచ్చదనాల పాదాలతో
పరుగుగానో , నడకగానో, బాటసారిగానో,
బతుకు చివరిదాకా ప్రయణమే
ఎన్ని వేసవులు ఎదురైనా
ఒక్క ఉగాదితో పూలనదులు పారినట్లు
వేకువకు ముందు
మాటలు కాసిని పోగేసుకుని
మంచు కురుస్తున్నపుడు.
వీధులన్నీ మాటలు మరచి
వింటున్నపుడు.
బొమ్మలు తెచ్చే తీగలన్నీ
చల్లగా నిద్దరోతున్నపుడు,
అసలు సిసలు మాటలు
ముసుగుల్లేకుండా
అరికాళ్ళతో పాదయాత్ర చేస్తున్నపుడు
మనిషి మనిషికీ ఒకే ఒక్క
భాష దిక్కవుతుంది

అది బతుకుకు భాహ్యమై మిగుల్తుంది
కానుగ పూలవానై
మనస్సమూహాల మీద కురుస్తుంది
మాటనేర్చేతనం నుండీ
మాటలు మరచిపోతున్న కాలంలో
బతుకు సాగిస్తున్నాం.
కాసిని మాటలు పంచుకుందాం.
నాలుగు అక్షరాలు
చచ్చిపోతున్న ఉత్తరాల మీద చల్లుదాం
ఫోన్ల ముందు నుంచి,
టీవీల,సిస్టంల,ముందునుంచి,రోడ్ల మీద బూజుపడుతున్న
వాహనాల మీద నుంచి శరీరాల్ని
వూరవతలి చింత తోపులోకి చేరుద్దాం.
మాటల్ని బతికించుకోకపోతే
మనిషి ముందుకెలా వెళ్తాడూ?!

(ఇంట్లో టీ.వీలకూ, కాల్‌సెంటర్‌లో కాంప్యూటర్లకూ అంటుకుపోయి మాట మరచిపోతున్న కొత్తతరం కోసం)