ప్రాణహిత

హైద్రాబాద్
ఒక చాందినీ మహల్
పండగ సందడిగా వెలిగే
ఒక మహిఫిల్
ఆకాశం మతిపోగొట్టే
తారల ముజ్రా
హైద్రాబాదంటే
పురాతన మట్టిలోంచి
ప్రేమగా వీచే
సుగంధ సమీరం

మిత్రులు మాట్లాడుకుంటే
గజల్ గురించే
గల్లీలో కలుసుకుంటే
దోస్తానా గురించే
సలాం చేసి కుశలమడిగితే
దావత్ గురించే
హైద్రాబాదంటే
సాసర్లో పోసుకొని
ఊదుకుంటూ తాగే
గరంచాయి

ఇది వ్యాపారం చేసే
బజారు కాదు
ఆప్తులు తప్పిపోయే
“మేళా” కాదు
అత్తరు చల్లుకునే
కమ్మని ఆలింగనం
“బతాసులు” దొరికే
స్వప్నలోకం
హైద్రాబాదంటే
రాఖీలు పేర్చిన
దీపాల షామియానా

కలిసుండే బతుకుల్ని
కబ్జాచేయడం తెలియదు
మరిచిపోయి కూడా
ధోకాయివ్వడం రాదు
అతిథులకోసం
ఇల్లమ్ముకోవడం తెలుసు
ఇచ్చిన మాటకోసం
పస్తులుండడం తెలుసు
హైద్రాబాదంటే
గ్లాసెడు నీళ్ళడిగితే
గండిపేటనే దానం చేయడం

హైద్రాబాదీలు
దిల్ దార్ ఇన్సాన్లు
నిలుచున్న నీడను త్యాగం చేసి
గోల్కొండను రాసిస్తారు
మూసీనది ఎండిపోయినా
గుండెను తోడిపోస్తారు

హైద్రాబాదంటే
నిన్నూ నన్నూ కలిపే
చార్మినార్ పరిమళం
పూలనూ ముళ్లనూ
పాన్ తో నమిలే
ఒక షాయర్ నివాసం