ప్రాణహిత

ఇక్కడ ఒక కవి
జీవించాడు వంతెన కడుతూ
వంగిపొయిన చెట్టు కొమ్మలా
భూమి మీద వాలిపోతూ
ఇంధ్ర ధనస్సులాంటి కలల్ని
పూరి గుడిసెల గుమ్మటాలకు వేలాడదీస్తూ
చీకటి గొంగడిని భుజం మీద వేసుకొని
చుక్కల వెలుతురు నీడల్ని దాటుకుంటూ
ఏ ఒక్క నిమిషం గాయపడకుండా ఉండలేదు
పావురాళ్ళగుంపులవెనక బైనాక్యూలర్
చూపులు వెంటాడుతున్నప్పుడు
చార్మినార్ ముందట ఎవరు మాత్రం
సంతోషంగా తిరగ గలరు
అత్తర్ వాసనల్లో కలిసిపోయిన
గాయాల గురించి ఎవరు మాట్లాడతారు?
కొత్తవంతెనను నిర్మిస్తున్న మనిషి తప్ప
నీదొక చెయ్యి నాదొక చెయ్యి
ఎప్పటికి కలిసిపోకుండా
మధ్య మధ్యలో వంతెనల్ని
బద్దలు కొడుతున్న దెవరు?

అవమానాలు, అనుమానాలు ఇంటికిటికీ లెక్క
ఎప్పుడూ తెరిచే ఉంచినప్పుడు
పిచ్చుక లెక్క మడుచుకు పోయి
వలవల ఏడ్చింది ఎవరు?
అది ఎప్పటికి
చిల్లులు పడ్డ పాత అంగీలాంటి బస్తే
షేర్వాణి ఒక ఆచ్చాదన మాత్రమే
రాణి తిరిగిన నేలైతే మాత్రం
మట్టిని కండ్ల కద్దుకుంటే పేదరికం పోతుందా?
లాఠీ చూపుల్లేని, అపనమ్మకాలు దర్వాజలు లేని
కొత్త ఇంటిలోకి ప్రయాణం జరగాల్సే ఉన్నది
తన వెన్నుముకను
బస్తీ నడిబొడ్డున పాతిపెట్టి వెళ్ళాడు కవి
అవును ఒక కవి
వంతెన కడుతూ మరణించాడు.

(ఉర్దూకవి మజర్ మెహదీ కోసం)