ప్రాణహిత

అప్పుడెప్పుడో
దుఃఖం గుండెని నిండుగా కప్పుకున్నపుడు
ఙ్ఞాపకాలు నిలువునా బ్రతుకుని
ఒక్కోముక్కగా నరుక్కుపోయాయి
రాసులు రాసులుగా పోసుకున్న గాయాలు
జీవితంలోంచి మరల మొల్చుకొచ్చి
వీధి మలుపున ఎదురు పడ్తున్నాయి
నేనెప్పుడూ నడిచే వెళుతుంటాను
గమ్యాన్నో… లేదా గాయాల్నో వెతుక్కుంటూ
మార్గాలన్నీ మూసుకుపోయినప్పుడు
ఒంటరిగానే మిగిలిపొతుంటాను
నిద్రలో చీకటి అంచునుంచి
హఠాత్తుగా దొర్లి పడినప్పుడు
ఎప్పుడూ అంధకారంతోనే
నిండి ఉంటుందీ ప్రపంచం
గ్లాసుతో ఒంపుకున్న పద్యం ఒకటి
గొంతులోంచి దిగి
గుండెని నిటారుగా రెండుగా చీలుస్తుంది
ఏకాంతం గుట్టువిప్పడం నాకు తెలియదు
దుఃఖాన్ని స్మరించడమే తప్ప
దాన్ని దూరంగా నెట్టివేయడం నేర్పలేదు
పచ్చని పొదరిళ్ళలోకి ఒదొగి పోయి
మట్టిని ఆత్మీయంగా ఆలింగనం చేస్కున్నవాణ్ణి
ఇప్పుడు నీవూ నేనూ
ఎదురెదురుగా నిలబడినప్పుడు
కరచాలనం చేయలేని అసహాయుడిని.