Apr2010
పిట్టలేని ఆకాశం
సంకురాతిరికి ముందుగానే
చూరుకు వెలాడే వరికంకులపై వాలి
పలకరించిన పిచ్చిక గుంపులు
నేడు మచ్చుకైనా కానరాక
కోల్పోయిన దాని విలువ ఏమిటో
నేడు గుర్తుకొచ్చి ఒక దీర్ఘ నిట్టూర్పూతో
సరిపెట్టుకోవడమేనా ?
గుండెలో దిగులు గొంతులు పెగలక
కీచుమని అరుపు బయటికి రాలేకపోతుంది…..
హరించుకుపోయిన పత్ర హరితంలో
ఆకులు ఎండిన ముసలిదాని చర్మంలా
ముడతలుపడి వంకరలు పోయినాయి
ఏరుకునేందుకు గింజలు జల్లిన పొలాలు కరువై
అసహజంగా పొడుచుకు వచ్చిన కాంక్రీటు దిమ్మెలలో
నగరం రోడ్లపై వుమ్మివేయబడ్డ పాన్ మరకలా మారిన
నాగరికత అపహాస్యతతో కుళ్ళిన పేగు వాసనల బారిన పడి
మాయమైన పిచ్చుకల గుంపులోని
చివరిపిట్ట చేసిన ఆర్తనాదం
నీ చెవిన పడకుండా అడ్డుకున్న సెల్ మోత!
ఇది నీకు చివరి వోడ్కోలు కాకూడదు మిత్రమా!!
April 5th, 2010 at 3:38 am
కవిత లో గుండెలు పిండే ఆర్ద్రత ఉంది. మంచి కవిత రాశారు వర్మ గారూ!
.
April 9th, 2010 at 12:43 am
పిట్ట లేని ఆకాశం
నేటి నాగరిక సమాజంలో అంతరించిపోతున్న ప్రకృతి సౌందర్యం గూర్చి
మీ కవితలో బాగా వ్రాసారు..
పల్లెకు, పట్టణ జీవనానికి గల వైరుధ్యం చక్కగా చూపారు
పాన్ మసాలా, సెల్ వాడకంలో నేటి తరం ఏం కోల్పోతుందో వివరించారు
చాలా చక్కని కవిత చదిఇన అనుభూతి మిగిలింది..
April 11th, 2010 at 11:40 am
పిట్ట లేని ఆకాశం ఎక్క డా వుండదండీ . ఒక్క తెలుగు ఆకాశంలో తప్ప .
October 21st, 2010 at 8:40 am
మీ కవిత చాలా బాగుంది.
అభినందనలు.
ramuhttp://mailhide.recaptcha.net/d?k=01mz8eeSL7aMI92FFdVmiRKg==&c=8y88lH-5cX4TTBasXiVBhTJk-zmmUmSJ26ZWUSYFBpo=', ”, ‘toolbar=0,scrollbars=0,location=0,statusbar=0,menubar=0,resizable=0,width=500,height=300′); return false;” title=”Reveal this e-mail address”>…@yahoo.in