Jun2010
నైట్ వాచ్మన్
పొద్దెక్కి నిద్ర మబ్బుతోనే లేచి
నీ పేరు నోరారా పిలవకుండా
జఠరాగ్ని చల్లారేది కాదు
జహంగీర్!
నిన్నే విషప్పురుగు ముట్టింది
మూసీలో నీళ్లన్నీ తరలించుకపోయిన
కోబ్రాలింకా
శంకర్నగర్ కమలానగర్లలో
మురికివాడలను కాటేయడానికి తిరుగుతున్నాయా
అపరాత్రీ అర్ధరాత్రి వచ్చినా
మెలకువతో గేటు తెరచి
‘జమానా అచ్ఛా నహీ హై సాబ్
జరా హిఫాజత్ సే ఫిర్నా’
అంటుండేవాడివి
ఆ రాత్రి
నువ్వెందుకు ఇంటి దగ్గర పడుకున్నావు
‘బేటీకే షాదీ ఔర్ వలీమాకే దిన్ హీ
ఘర్ మే రహా
అబ్ హమేశాకే లియే సోనేకోహీ
ఘర్ కో ఆయా’
అంటున్న ఆమెను ఏమని ఓదార్చనూ
నీ ఇల్లే ఒక పక్షిగూడు లాగున్నది
మా అపార్ట్మెంట్స్ గేట్ నుంచి
మెట్లదాకా
పందికొక్కులు స్వైరవిహారం చేసేంత
స్థలం కూడా కాదు
మేమెంత అబద్ధపు బతుకులు
బతుకుతున్నామో
అర్థం చేయించే చావు నీది
నిద్ర పోవడానికే వీలులేని
డ్యూటీ కదా నీది
అంత దీర్ఘ నిద్ర ఎట్లా సాధ్యమైంది?
దినమైనా పడుకునేవానివనా
కార్లు, బైకులు తుడుస్తూ కడుగుతూ
మేం పురమాయించే పనులు చేస్తూ
కారిడార్లో, మెట్లమీద, కాంపౌండులో
ఎప్పుడూ
పారేసిన వస్తువులో, పేపర్లో ఏరుకుంటూ
రెండు కళ్లే నాలుగు దిక్కులుగా
కనిపెడుతూ
ఎప్పుడూ
కాల్జేతులాడిస్తూ
ఇక్కడేదో అనుబంధం
పాతరేసినట్లుగా
ఉండేవానివి కదా
ఆ రాత్రి అర్ధాంతరంగా
మమ్మల్నెట్లా వదిలి పోయావు
అంతస్తుల కోసమూ అగ్వగొచ్చి బరువుగుంటాయనీ
మేం కంపెనీ పార్టీల
వార్తా పత్రికలు వేయించుకుంటామని
నువు కనిపెట్టినట్లున్నావు
పదిరోజులకోసారి అడిగేవాడివి
‘పేపర్స్ హై క్యా సాబ్
బేచ్నేకే లియే’ అని
శ్రమ విలువ
అమ్మే విలువ కన్నా
వాటిల్లో ఉన్న
విలువ లేమిటని!
నీది అసహజ మరణం నుక
బహుశా
సిటీ ఎడిషన్లో వార్త అయి ఉంటుంది
ఖాకీల నుంచి కోవర్టుల నుంచి
నన్ను కాపాడమని
మా ‘ప్రజాప్రతినిధు’ల్ని
నేనెన్నడూ అడుగలేదు
అయినా వాళ్లకే గన్మెన్లు లేకుండా
కాలు కదలడం లేదు
కంటిమీద కునుకు లేదు
ప్రభుత్వాలు
కంపెనీలకు దోచిపెట్టే సేవలో
ప్రజల మీద యుద్ధం ప్రకటించాయి
వాచ్డాగ్లు ప్రజల మీద
పరాయి భాషలో మొరుగుతున్నాయి
కొన్ని కరుస్తున్నాయి కూడ
పిడికెడు మనిషివి
తెల్లవార్లూ మేల్కొనే
పురానా షహర్ వలె
కనిపెట్టుకొని వున్నావు మమ్మల్ని
అందుకే
నీకు అల్విదా చెప్పను
చాదర్ఘాట్ రైల్వే బ్రిడ్జి కింద
గోరీల మధ్యన మట్టిలోంచి
సుప్తాస్థికల
జననాంతర సౌహృదమేదో
మా ఆవరణను
అంటి పెట్టుకునే ఉంటుంది.
- వరవరరావు
హైదరాబాద్
18 మే 2010
June 12th, 2010 at 9:53 am
మంచి ఎలిజి రాసిండ్రు సారు
June 12th, 2010 at 1:34 pm
“గోరీల మధ్యన మట్టిలోంచి
సుప్తాస్థికల
జననాంతర సౌహృదమేదో
మా ఆవరణను
అంటి పెట్టుకునే ఉంటుంది ”
చాలా ఆర్ద్రం గా,హృదయాన్ని కదిలించే వాక్యాలు.
June 14th, 2010 at 9:52 am
వాచ్మెన్ల బతుకు చిత్రాన్ని కన్నీటీతొ కడీగారు
June 14th, 2010 at 12:23 pm
ఈ ప్రపంచంలో అత్యంత దుర్భరమైన బతుకంటే *నైట్ వాచమన్*లదే.
ఈ కవిత చదివితే ఒక్కరైనా మారతారు.
rputhttp://mailhide.recaptcha.net/d?k=01mz8eeSL7aMI92FFdVmiRKg==&c=HKxsJQVpM2Cqpq8x5AKrByhaAZSFxc9U-Kjq_Ae0iBA=', ”, ‘toolbar=0,scrollbars=0,location=0,statusbar=0,menubar=0,resizable=0,width=500,height=300′); return false;” title=”Reveal this e-mail address”>…@yahoo.com
June 24th, 2010 at 1:36 am
really touching elegy sir
August 10th, 2010 at 3:48 am
గుండె బరువెక్కింది.
October 1st, 2010 at 4:39 pm
ఏమి చెప్పినా ,మాట్లాడినా తక్కువే -వొక్క జహంగిరును తెచ్చివ్వడము తప్ప .
November 30th, 2010 at 6:23 am
అధ్భుతముగా రాసినారు..చాలా బాగుంది.సారూ..