ప్రాణహిత

కాలువ గట్టు మీద కూకుంది లచ్చుమమ్మ. లచ్చుమయ్య పారదీసుకొని కాలువ నీళ్ళను మడిలోకి మళ్ళిస్తుండు.దుడ్డెగాని లాకె గులక రాళ్ళ మీదినుంచి, నీటిలో మొలచిన గరక మీదినుంచి దుంకుతూ జోరుగా పరుగు లిడుతున్నది కాలువ.

ఆ పరుగు వంకర టింకరగా వుంది. చాలా స్వచ్ఛంగా వుంది. ప్రశాంతంగా వుంది.

మొత్తం చదవండి »

అద్దం మూసిన కిటికీలోంచి మబ్బులు వెనక్కి జరగడం గమనించకపోతేగనక, విమానం ముందుకెళుతోందన్న సంగతే తెలియదేమో. చదువుతున్న పుస్తకంలోకి మళ్లీ తలదూర్చబుద్ధి కాలేదు. ఇటుపక్కకు చూస్తే సూటూబూటూ వేసుకున్న పెద్ద మనిషి ల్యాప్‌టాప్‌లో పని చేసుకుంటున్నాడు. దానికి బదులు అతను ఏ పుస్తకమో చదువుతుంటే ఈపాటికి అతన్ని కదిపి సంభాషణలో పడేసే మనిషినే నేను. అలా అనుకోగానే మనసులో ఆచార్య నేర్పించిన ఆట మెదిలింది. మా వయసుల్లోని తేడా మర్చిపోయి మరీ దాన్ని ఆడుతూ నవ్వుకునేవాళ్లం.
ఆచార్య… మొత్తం చదవండి »

సిండరెల్లా సుకుమార పాదం
గాజు చెప్పు లోకి అందంగా ఇమిడిపోతుంది
తెలిమంచు లాంటి స్నోవైట్ గొంతులో చిక్కుకున్న
ఎర్రటి ఏపిల్ ముక్క ఊపిరాడక బయటపడుతుంది
రాజకుమారుడి ప్రేమార్తి మృదుస్పర్శై తనను స్పృశించగానే
స్లీపింగ్ బ్యూటీ ఒక్కసారిగా నిద్ర లోంచి లేచికూర్చుంటుంది. మొత్తం చదవండి »

ఒంటిరెక్క పావురమొకటి నేల మీద ఎగురుతోంది. నడిరోడ్డు మీద నిన్ననే మొలిచిన లేత స్మశానమొకటి తన చిన్న కోరల్ని మినార్ల మీదికి అల్లిస్తూ ఆడుకుంటోంది. దేహాంతరాళాల్లోని చీకటి రాజ్యాల్లో దేశాటనం చేస్తున్న తుప్పు పట్టిన తూటాలా అతను ఆ రోడ్డు మీద డ్యూటీ చేస్తున్నాడు. పెదాల మీద ఎడారుల్ని కనిపించనివ్వకుండా అక్కడందరూ ముఖాల బురుజుల మీద శుక్రవారం నమాజుల్ని కప్పారు. మరికొందరు కర్పూరధూపం కింద గుళ్ళని దాచేశారు. బుల్లి సమాధి మీద నాలుగు పువ్వుల్నీ, గుప్పెడు పుట్నాల్నీ చల్లినట్టు ఆమె తన పిల్లాడికి లాల పోసింది, యూనిఫాం  వేసింది. బూట్లు తొడిగింది. ‘అమ్మీజాన్‌, బడికెలా వెళ్ళాలి?’ పిల్లాడి కళ్ళలో ఇనుప మేకులా అబ్బాజాన్‌ చేతుల్లో గుర్తింపు కార్డు. పొయ్యి కింద పేగులు కాలుతున్నాయి, పొయ్యి మీద గుండెలు వేగుతున్నాయి. చెవుల్లో సీసం పోసినట్టు నా ఖర్జూరపు రోడ్డు మీద కర్ఫ్యూని పారబోసిందెవరు? నా పాదాలకి తెలిసినంత వరకూ ఈ రోడ్డు మీద నడక మాత్రమే నాకున్న పరిజ్ఞానం. కానీ నూటనలభై నాలుగు సంకెళ్లలో పాదాలు, రోడ్డు చిక్కుబడిపోవడాన్ని నేనూహించ లేదు. నడక నేర్చిన తరువాత బతకడమొక్కటే సమస్యనుకున్నాను. కానీ ఇప్పుడింకా ఇక్కడ నడవడమే పెద్దసమస్య! ఏ నాలుగు పాదాలూ కలిసి నడవలేని ఒంటరి దారుల్లో నగరంలోనే ఒక అడవి లాటీలని విరగ్గాసింది. నేల రెమ్మ నుంచి నీడ పువ్వుని తెంపినంత దురుసుగా వాళ్ళు మరణాన్ని ‘రీఛార్జి’ చేస్తున్నారు. ఆర్ ఎ ఎఫ్ , సి ఆర్ పీ ఎఫ్  బూట్ల కింద నా పాదాలన్నీ రెక్కల్ని రాల్చుకున్నాయి.
తిరుగు ముఖం పట్టని దారులన్నీ ఆమెతో పరాచికాలాడుతున్నాయి.
రెండు చేతులు కలిసినా చప్పుడు రాని
నిశ్శబ్దంలో నిలబడి మౌనంగా
ఎవరి కోసం ఎదురు చూస్తున్నావు?
ఎవరి కోసం ఈ వేణువును తెచ్చావు?
ఎవరి కోసం ఈ వాకిలిని తెరిచావు?
‘అతని కోసం…’
ఎక్కడికెళ్ళాడతను?
ఎంతదూరం వెళ్ళాడతను?
ఏమైనా చెప్పి వెళ్ళాడా?
‘బజారుకెళ్ళాడు…’
ఎవరినైనా వెంట తీసుకెళ్ళాడా?
ఏదైనా ఆనవాలు ఇచ్చి వెళ్ళాడా?
ఇప్పట్లో వస్తాడా?
‘ఎప్పట్లాగే బజారుకెళ్ళాడు
చేతి సంచీ పట్టుకెళ్ళాడు
ఎసట్లోకి బియ్యం తెస్తానన్నాడు
ఇప్పట్లో వస్తాడో, రాడో చెప్పలేను…
కూలికెళితే, కూటేళకొస్తాడని చెప్పేదాన్ని
అతను ఊరుగాని ఊరికెళితే
రేపో, మాపో వస్తాడని చెప్పేదాన్ని
అతను దేశం కాని దేశానికెళితే
ఏళ్ళూ, పూళ్ళూ గడిచాకైనా వస్తాడని చెప్పేదాన్ని
అతను నన్ను వదిలి, ఇంకోదాన్ని తగులుకుని ఉంటే
చచ్చాడని నిష్కర్షగా చెప్పేసేదాన్ని…
కానీ అతనిప్పుడు గుప్పెడు బియ్యం తేవడానికి
పక్కవీధిలో కొట్టుకెళ్ళాడు. అందుకే
ఏమీ చెప్పలేను,
రావచ్చు, రాక పోవచ్చు!
నేను వేణువును తెచ్చేటప్పటికే
గాలివాటుకు బొట్టు పాట లేకుండా
పెదాలెండి పోయాయి
ఇప్పుడీ పిల్లనగ్రోవిలోకి నేనెలా చొరబడను?
నేను యుద్ధాన్ని తెచ్చేటప్పటికే
యోధులంతా మరణించారు
ఇప్పుడీ యుద్ధాన్ని ఏం చేసుకోను?
నేను తెరిచేటప్పటికే వాకిలి నిండా
‘అల్విదా’ అల్లుకుంది, ఇప్పుడిక కన్నీరే తప్ప రెప్పల్లేని
నా వాకిలిని మూసేదెవరు?
వాకిట్లో ముక్కలు ముక్కలుగా తెగి పడిన మనిషొకడు శరీర శకలాల్ని ఏరుకుంటున్నాడు. భూమండలాన్నంతా మాంసఖండంగా మార్చిన దేవుడు మనిషితనాన్ని దేవిడీమన్నా చేసేశాడు. మాంసఖండాలు ముక్కలు ముక్కలుగా తన్నుకుంటున్నాయి. కళ్ళు మూసుకున్న స్మశానాల ఐమాక్స్ తెరమీద త్రీడీలో ఖననానికి నోచుకోని పార్థివ దేహాలు అంతిమ కుసంస్కారాన్ని చూసి పరిహసిస్తున్నాయి.
అక్కడామె చాలా మామూలుగా కూరగాయల కోసం క్యూలో నిలుచుని ఉంది. లాటీనో , రబ్బరు బుల్లెట్లో కనుపాపని చిదిమేస్తే, అతని ఎర్రని చూపులో నల్లబడిన వీధి ఆమె పక్కనే ప్రవహిస్తోంది. అతని గురించిన కబురు ఆమెకి మూగదైంది. ఆమె ఇంకా కూరగాయల కోసం క్యూలో నిలుచునే ఉంది. అనుమానం జావెలిన్‌ త్రో ఆడుతుంటే, ఆ పక్కనే ఇంకెవడో గాయపడి, ఇనుప ఊచల్లో చిక్కున్నాడు. ఎప్పట్లాగే పగలూ, రాత్రీ.., రాత్రీ, పగలూ.., ఎప్పట్లాగేనా… కాదు, రాత్రికీ, పగలుకీ మధ్యన మరేదో విషణ్ణ సమయం. నగరాన్నంతా నిద్రపుచ్చిన ఈ రాత్రి అక్కడ మాత్రం కమ్చీలతో రెప్పల్ని ఛెళ్ళుమనిపిస్తోంది. దారులన్నీ పాదచారిని పలవరిస్తున్నాయి, ఒళ్ళు మరచి పగలే రోడ్ల మీద పరచుకున్న రాత్రి, చెట్టు కింద చెమటలు కక్కుతున్న పోలీసు, విజిల్ కింద పగిలిపోతున్న పలకరింత, పిచ్చుక గూట్లో ఉలికి పడ్డ కువకువలు, ఇనుప సీతాకోక చిలుకలు గాజుపువ్వుల మీద వాలుతున్నాయి, ఇంకా తెలవారదేమీ….?

ఆరవ తరగతి క్లాసు నిశ్సబ్దంగా వుంది.
అందరు శ్రద్ధగా వింటున్నారు.
పిల్లలు కొంచెం ముందుకు వంగి రెండు అరచేతులు రెండు చెంపలకు ఆన్చుకొని కళ్ళు కదపకుండా మేడాం కరిష్మా వైపే చూస్తున్నారు.
మొదటి రెండు వరుసల బెంచీల్లో తెల్లగా నాజూగ్గా వుండే పిల్లలు…….
చివర వరుసల్లో ఛామనఛాయ నలుపు రంగులో వుండే పిల్లలు………
అది గర్ల్స్ ఇంగ్లీషు మీడియం పైవేటు హైస్కూల్ ………… పర్సనాలిటీ డెవలప్ మెం ట్ క్లాస్.
వారంలో ఒకరోజు మాత్రమే.
ఆ క్లాసుకోసం పిల్లలందరూ వారమంతా వేచి చూస్తారు.
శుక్రవారం కావడం వల్ల పిల్లలందరూ అప్పుడే పూచిన రోజాల్లా ముద్దుగా వచ్చారు.
ఇదంతా ఒకఎత్తైతే…..
ఆ క్లాసుకు మేడం కరిష్మా ఒక ఎత్తు. మొత్తం చదవండి »

ప్రకృతికి ఉదయం అంటే ఇష్టమేమో…. ప్రశాంతంగా తనలోని అందాల్ని పలకరిస్తోంది…..మూగ జీవాల్ని పరశీలిస్తోంది…… పచ్చని చెట్లని హెచ్చరిస్తోంది….ఒక్క గంటాగితే తనకు ఇంతటి మౌనం దొరకదనేమో…. కాలాన్ని తన గుప్పెట్లో పెట్టుకుని దాచుకుంటోంది…… తనివి తీరా అనుభవిస్తోంది….కోయిల తన కుహూ…కుహూ రావాలతో మనుషులు లేచేలోగా మనం మన పనిలో పడదామంటూ తన జాతిని మేల్కొలుపుతోంది. ఒక వేళ మేము ఆహార వేటకు వెళ్ళినపుడు మీకు నడక వస్తే బయటకు రావద్దని తల్లి పక్షులు పిల్ల పక్షులకు జాగ్రత్తలు చెబుతున్నాయి. ఇలాప్రపంచంతో సంబంధంలేని ఈ మూగ జీవాలు తమ పనిలో తాము నిమగ్నమవుతున్నాయి… వీటికి ఆదివారాలు లేవు…వీటి పనికి సెలవు రోజులుండవు… నిరంతర పోరాటం వీటికి తెలిసిన విద్య… వాతావరణం ఇలావుండగా… మొత్తం చదవండి »

తెలుగు కథా సాహిత్యంలో మనిషితనానికి పట్టంగట్టి, గొప్ప మానవీయ విలువలతో కథలు రాసి , తనకంటూ ఒక ప్రత్యేక స్థానాన్ని సుస్థిరం చేసుకున్న గొప్ప రచయిత కీ.శే  మధురాంతకం రాజారాం. ఒక ఉపాధ్యాయుడుగా అతి సాధారణమైన జీవితాన్ని గడిపిన రాజారాం పల్లెపట్టులలోని జనం మధ్యతరగతి ప్రజలు , ఉద్యోగస్తులు సాగిస్తున్న సాధారణ జీవితాన్ని అతి దగ్గరగా చూసి , తన కథల్లోకి ఆ జీవితాన్ని యధాతధంగా ఒంపుకున్న రచయిత రాజారాం. మొత్తం చదవండి »

కవిత్వాన్ని ఎంత సామాజిక బాధ్యతగా రాశాడో, వచన రచనలూ అంతే బాధ్యతగా రాసినట్లు శ్రీ శ్రీ గద్య రచనలు చూసినప్పుడు గ్రహించగలం.కవిత్వంలో శ్రీశ్రీ స్పశించిన కోణం లేనట్లుగానే వచనంలో చేపట్టని ప్రక్రియలేదు.శ్రీశ్రీ వచన రచనలన్నిటిని కల్పనాత్మక సాహిత్యం, కల్పనేతర సాహిత్యంగా విభజించవచ్చు.కల్పనాత్మక సాహిత్యంలో నవలలు, కథానికలు , నాటికలు పేర్కోనగా కల్పనేతర సాహిత్య ప్రక్రియల్లో వ్యాసాలు , పీఠికలు, సంపాదకీయాలు, ప్రజ, సమీక్షలను పేర్కోనవచ్చు. వీటిలో సామాజిక దృక్పధాన్ని శ్రీశ్రీ ప్రదర్శించిన తీరును వివరించడం ఈ వ్యాస పరిధి. మొత్తం చదవండి »

బరంపురంలో మనం ఇంకా
నిన్న గాక మొన్న మాట్లాడుతున్నట్టే ఉంది!
కాకినాడ నవ్య సాహిత్య పరిషత్తును
కలకల లాడించింది నీ నవ్వు…
విశాఖపట్టణం వీథుల్లో మనం
‘ఉదయిని’ సంచికలు పట్టుకు తిరగడం
జ్ఞాపకం ఉందా? మొత్తం చదవండి »

సాంఘిక జీవితంలోను  ఆ జీవితాన్ని ప్రతిబింబింపచేసే కళారంగంలోనూ ఎన్నోమౌలికమైన మార్పులు చోటు చేసుకుంటున్నాయి. సాహిత్యాన్ని అర్థం చేసుకోవాల్సిన తీరులో ఒక కొత్త దృష్టి వచ్చింది. పునాదుల్ని కదిలించే చర్చయివ్వాళ సాహిత్యంలో ప్రవేశించింది. స్త్రీలను గురించిన ఆలోచన ఆవేదన సమాజం లో స్పష్టంగా కన్పిస్తోంది. అలాంటి సాహిత్యంలో ఒక భాగంగా మనం కథాసాహిత్యాన్ని విశ్లేషించుకొంటున్నాం. మొత్తం చదవండి »

తెలంగాణా తెలంగాణా తెలంగాణా
కోటి గాయాల వీణ
నేడు నీ రొమ్ము పాలు తాగిన వారే
నీ కడుపులో చేయిపెట్ట చూస్తున్నారు
వీరి మోసకారి మాటలకు యింకెంతకాలం
దగా పడతావు తల్లీ…. మొత్తం చదవండి »

ఆశల కళ్ళు ఆల్చిప్పలై చూపుల సందేశాలను
రేపటి ఆకాశం వంక
కాగితం విమానాలుగా విసురుతూనే వున్నా మొత్తం చదవండి »

1
ఎపుడు తెగుతుందో తెలియని తొడిమ మీద పువ్వు
పని లేని గాలి, ప్రతి కదలికా ఒక పండిన పుండు
క్రీస్తు కాలపు పాతర, తవ్వితే నాలు గ్గింజ లుండక పోవు
పెత్తర్లమాస ఒక్కటే మనసు గురి కుదిరి ప్రార్థించే పండుగ
అదేంటో, మా తాతయ్యకు అన్నీ నా పోలికలే

2
ఇక్కడ అక్కడ అని కాదు ఎక్కడైనా సరే
చక్కగా కళ్లు మూసుకోడంలోనే ఉంది జీవన కళ
రెప్పల వెంట్రుకలతో తాళ్లు పేని, కట్టెయ్యాలి చూపుని
లోలోపల భయం భయంగా కదుల్తుంది పువ్వు
గాలికి పని లేదనడం తప్పకుండా తప్పే
భయమొక్కటే బతుకు బండి చక్రాలకు కందెన

3
ప్రతి స్టాంజాకు ఒక అంకె ఉంటుంది.
ఎప్పటికపుడు లెక్కలు మారిపోతాయి
మనుషులు బీజగణితంలోని సంకేతాక్షరాలు
చకచకా మారిపోతుంటాయి సమీకరణాలు
కుండలీకరణాలకు చిల్లులు పడి సంకేతితాలు కారిపోతాయి
పోనిద్దూ, నెత్తుటి సంతకాలకే దిక్కు లేదూ

4
పాచికలు తెల్లమొగాలేసుకుని ఎగిరి ఎగిరి పడతాయి
భగవంతుడు మురళి మ్రోయిస్తాడు, పాచికలాడడు, ఆడిస్తాడు
ఉఛ్వాస నిశ్వాసాల్ని పందెంగా ఒడ్డిస్తాడు
బతుకు ఒక ఏక వస్త్ర, చాల పల్చని వస్త్రం
ప్రేమ కూడా ఒక పాచికేనని చివరి ప్రస్థానంలో గుర్తించాక
కప్పుకోడానికి ఇంకేమీ ఉండదు, కసిగా మొలకెత్తే ప్రశ్న తప్ప

5
ఇది పద్యమా, చేతులు బార్లా చాచిన ‘వ్యాస’మా
గుండెను వదలక ఒడిసి పట్టిన వ్యాసార్థమా?
గిరి గిర గోల్‍, గింగిర గోల్‍ తిరుగు తిరుగూ తిమ్మప్పా
గిర గిర గిర గిర తిరగక తప్పదు తిమ్మప్పా

6.
ఇంకా తెగని తొడిమకు సుమాంజలి

21-5-2010

రాముడు నందికొట్కూరులో బయల్దేరే సరికి తెల్లారిపోయింది.
అక్కడికీ, కాస్త చీకట్లోనే నిద్ర లేచాడు.
రమణ వాళ్లమ్మ తినడానికి ఏమైనా ఇస్తుందేమో అనుకుని బయటరుగు మీద కూర్చున్నాడు. ఆమె నిదానంగా లేచి, వాళ్ల పిల్లలతో పాటు ఒక గ్లాసు కాఫీ ఇచ్చింది. తినడానికి ఏమీ ఇవ్వదని రాముడికి అర్థమైపోయింది. వాళ్ల కోసం వాళ్లు ఏమైనా చేసుకుంటే, తనకూ కొంచెం పెట్టే వారు. పొద్దున్నే తనకు చేసిపెట్టాలనే ఊహ రమణ వాళ్లమ్మకు రాలేదు. చనువుగా వంటింట్లోకి వెళ్లి అడగడా‍నికి, తను వాళ్ల బంధువు కాదు.
పోగా పెద్ద కులం వాళ్లు. ధనవంతులు. మొత్తం చదవండి »

పొద్దెక్కి నిద్ర మబ్బుతోనే లేచి
నీ పేరు నోరారా పిలవకుండా
జఠరాగ్ని చల్లారేది కాదు
జహంగీర్‌!
నిన్నే విషప్పురుగు ముట్టింది

మూసీలో నీళ్లన్నీ తరలించుకపోయిన
కోబ్రాలింకా
శంకర్‌నగర్‌ కమలానగర్‌లలో
మురికివాడలను కాటేయడానికి తిరుగుతున్నాయా

అపరాత్రీ అర్ధరాత్రి వచ్చినా
మెలకువతో గేటు తెరచి
‘జమానా అచ్ఛా నహీ హై సాబ్‌
జరా హిఫాజత్‌ సే ఫిర్‌నా’
అంటుండేవాడివి

ఆ రాత్రి
నువ్వెందుకు ఇంటి దగ్గర పడుకున్నావు

‘బేటీకే షాదీ ఔర్‌ వలీమాకే దిన్‌ హీ
ఘర్‌ మే రహా
అబ్‌ హమేశాకే లియే సోనేకోహీ
ఘర్‌ కో ఆయా’
అంటున్న ఆమెను ఏమని ఓదార్చనూ

నీ ఇల్లే ఒక పక్షిగూడు లాగున్నది
మా అపార్ట్‌మెంట్స్‌ గేట్‌ నుంచి
మెట్లదాకా
పందికొక్కులు స్వైరవిహారం చేసేంత
స్థలం కూడా కాదు

మేమెంత అబద్ధపు బతుకులు
బతుకుతున్నామో
అర్థం చేయించే చావు నీది

నిద్ర పోవడానికే వీలులేని
డ్యూటీ కదా నీది
అంత దీర్ఘ నిద్ర ఎట్లా సాధ్యమైంది?

దినమైనా పడుకునేవానివనా
కార్లు, బైకులు తుడుస్తూ కడుగుతూ
మేం పురమాయించే పనులు చేస్తూ
కారిడార్లో, మెట్లమీద, కాంపౌండులో
ఎప్పుడూ
పారేసిన వస్తువులో, పేపర్లో ఏరుకుంటూ
రెండు కళ్లే నాలుగు దిక్కులుగా
కనిపెడుతూ
ఎప్పుడూ
కాల్జేతులాడిస్తూ
ఇక్కడేదో అనుబంధం
పాతరేసినట్లుగా
ఉండేవానివి కదా
ఆ రాత్రి అర్ధాంతరంగా
మమ్మల్నెట్లా వదిలి పోయావు

అంతస్తుల కోసమూ అగ్వగొచ్చి బరువుగుంటాయనీ
మేం కంపెనీ పార్టీల
వార్తా పత్రికలు వేయించుకుంటామని
నువు కనిపెట్టినట్లున్నావు
పదిరోజులకోసారి అడిగేవాడివి
‘పేపర్స్‌ హై క్యా సాబ్‌
బేచ్‌నేకే లియే’ అని

శ్రమ విలువ
అమ్మే విలువ కన్నా
వాటిల్లో ఉన్న
విలువ లేమిటని!

నీది అసహజ మరణం నుక
బహుశా
సిటీ ఎడిషన్‌లో వార్త అయి ఉంటుంది

ఖాకీల నుంచి కోవర్టుల నుంచి
నన్ను కాపాడమని
మా ‘ప్రజాప్రతినిధు’ల్ని
నేనెన్నడూ అడుగలేదు
అయినా వాళ్లకే గన్‌మెన్‌లు లేకుండా
కాలు కదలడం లేదు
కంటిమీద కునుకు లేదు

ప్రభుత్వాలు
కంపెనీలకు దోచిపెట్టే సేవలో
ప్రజల మీద యుద్ధం ప్రకటించాయి
వాచ్‌డాగ్‌లు ప్రజల మీద
పరాయి భాషలో మొరుగుతున్నాయి
కొన్ని కరుస్తున్నాయి కూడ

పిడికెడు మనిషివి
తెల్లవార్లూ మేల్కొనే
పురానా షహర్‌ వలె
కనిపెట్టుకొని వున్నావు మమ్మల్ని

అందుకే
నీకు అల్విదా చెప్పను

చాదర్‌ఘాట్‌ రైల్వే బ్రిడ్జి కింద
గోరీల మధ్యన మట్టిలోంచి
సుప్తాస్థికల
జననాంతర సౌహృదమేదో
మా ఆవరణను
అంటి పెట్టుకునే ఉంటుంది.

- వరవరరావు
హైదరాబాద్‌
18 మే 2010

నాగలకుంట లో తెల్లవారింది.

నరసింహులు సైకిల్ బెల్లు గణగణ లాడిస్తూ వీధిలోకి వచ్చాడు. అప్పటికింకా ఆరు కాలేదు సమయం.

ఎంత బలంగా బెల్లు నొక్కుతున్నా కుడిచేతి బోటనవేలు నొప్పి పెడుతోంది గాని బెల్లు అంతగా మోగడం లేదు. అక్కడక్కడా పిల్లలు బిగ్గరగా పాఠాలు చదువుకుంటున్న చప్పుడు వినిపిస్తోంగ్. దిన పత్రికలు వేసే కుర్రాళ్ళు ఇద్దరు ఒకరితో ఒకరు పోటీ పడుతూ రివ్వున దూసుకు వెడుతున్నారు సైకిళ్ళ పైన.

మొత్తం చదవండి »

1910లో పుట్టిన తెలుగు కథానిక 1940  తర్వాత గాని రాయలసీమ లోకి అడుగు పెట్టలేదు. అందుకు గల కారణాలు చాలా వున్నప్పటికీ, ప్రధాన కారణం ఇక్కడ ఆధునిక జీవితమే ఆలస్యంగా ఆరంభం కావటం ! మరొక కారణం రాయలసీమ రచయితలు, కవులు గ్రాంధిక భాషా వ్యామోహం నుంచీ, ప్రాచీన సాహిత్య వస్తు రూపాల నుండీ బయట పడక పోవటం.! మొత్తం చదవండి »